++~Okame~++

โปรโมตบล๊อคใหม่ >>  http://okame666.exteen.com

(ที่ยังไม่เสร็จ - -*)

แอร๊ยส์~ ในที่สุดก็ได้ดู DVD 15^th L’Anniversary Live ซะที

หลังจากเพิ่งมีตังค์ไปไถ่ตัวลุงมา TwT

ขอบคุณพี่หวานมากมายที่ยอมให้ไถ่ตัวลุงออกมาก่อนทั้งที่เอาค่าไถ่ไปไม่ครบ(ซิกๆ) แล้วจะรีบโอนค่าไถ่ที่เหลือไปให้นะคะ

มาพูดถึง DVD กันดีกว่า...

ของเมะได้เป็นล๊อตแรกที่แถมโปสการ์ด 15 แผ่น...โปสการ์ดมาในซองสีดำลายทองสวยงาม

แพ๊คเกตก็สวยงามมากมายเหมือนที่หวังไว้...มีริบบิ้นสีดำพิมพ์ด้วยตัวอักษรสีทองว่า 15^th L’Anni~ver~sary Live พันกล่องสีขาวรูปสตรอเบอรี่ไว้อีกที

(ดูเผินๆแอบคล้ายกล่องช๊อคโกแลต - -*)

ส่วน Track ก็มีเพิ่มมาจากที่ฉายใน WOWOW หลายเพลงอยู่...แล้วมุมกล้องก็ไม่ใช่มุมเดิมกับที่ฉายใน WOWOW ด้วย

หลายคนคงได้ดูใน WOWOW มาแล้ว...งั้นก็จะพูดแต่ไอ่ที่ไม่เห็นใน WOWOW แล้วกัน จะได้ไม่ซ้ำ

All Dead

เพลงนี้ไม่แน่ใจว่ามีใน WOWOW รึเปล่า(จำไม่ได้แล้ว แถมแผ่นก็อยู่ที่เพื่อนเลยไม่ได้เปิดเช็คดู) แต่ลุงแร่ดมากๆ >w<~

โดยส่วนตัวชอบเพลงนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งได้เห็นความแร่ดที่ไม่ต่างจากเมื่อปี 1994 ยิ่งชอบค่ะ

Metropolis

เป็นเพลงที่หลายๆคนรอคอยสินะ(ครุๆๆ)

จากคำให้การของคนที่ไปดูไลฟ์นี่ที่ญี่ปุ่น...ตอน MC ก่อนเพลงนี้ ลุงเรียกคนดูว่า “นายท่าน” แบบเดียวกับที่สาวเมดในเมดคาเฟ่เรียกลูกค้านั่นแหละ *-*

แล้วรุสึกจะพูดประมาณว่า “นายท่าน จะให้ผมทำอะไร ผมจะทำทุกอย่าง” แล้วก็ “ชอบนักใช่มั้ย เพลงลามกๆ(แต่ก็ยอมร้อง - -*)”

เพลงนี้นั่งดูลุงส่ายสะโพกกันจนอิ่มเลยทีเดียว...แถมกล้องยังซูม เป้า ลุงขณะที่ลุงใช้มือลูบลงต่ำเรื่อยๆ

เรทกว่านี้มีอีกมั้ยคะลุง >[]<~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

แถมเสียงไฮด์คราง(ขอเรียกแบบนั้น >p<)ตอนท้ายเพลง...เสียงไฮด์ทั้งเซ็กซี่ทั้งทรมาน...

กี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซ~~

(ไอ่เมะกรีดร้องลั่นบ้าน สติแตกไปโดยสมบูรณ์)

Trick

เพลงนี้สลับกันร้องโดยเริ่มจากเทตจัง ยุกกี้ เคน และไฮด์

ถ้ามองไม่ผิดเหมือนทุกคนจะเล่นกีต้าร์หมดเลยค่ะแม้แต่ยุกกี้...ชอบกีต้าร์รูปหัวกระโหลกของเทตจังมากๆ...แรงดี *-*

แต่ที่สำคัญคือ...อิลุงมันเล่นลิ้นคะ

คือมันทำลิ้นลามกๆใส่กล้อง(ขอโทษคะ ที่ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้ >[]<~~~~~)

Dune – Voice

ก่อนเพลงนี้ ลุงๆนั่งรถม้าไปยังเวทีเล็กตรงกลาง

รถม้าสีดำถูกลากด้วยคนที่ใส่หัวม้า(แบบใน MV Niji) แล้วรอบๆรถม้าก็มีคนในชุดคลุมดำถือเทียน...นี่มันรถม้าปิศาจรึไงลุง >w<~~~~

ลุงๆมากันในชุดย้อนยุค...

ไฮด์ - ชุดสีขาวยาวเหมือนช่วง Tierra แต่ต่างกันตรงลายละเอียดนิดหน่อย คือชุดตอน Tierra คอจะปาดแต่ไม่ลึก ส่วนที่ลุงใส่ในไลฟ์จะคอลึกแต่ไม่ปาด(ไหล่เลยไม่ตก...เสียดาย -3-)

เทตจัง - ชุดทหาร ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นแบบเดียวกับใน MV Niji แต่ที่คาดแขนเป็นสีแดงลายสตรอเบอรี่

เคน - ชุดสีดำเรียบๆ ไม่ค่อยเหมือนสมัยก่อนเท่าไหร่...สงสัยไม่กล้าใส่ซีทรูแบบแต่ก่อน -3-

ยุกกี้ - แอบชอบชุดของพี่กรี้นะ...เป็นคล้ายๆเสื้อเชิ้ตผ้าลื่นๆสีดำยาว ใส่แล้วทั้งเท่ห์ทั้งน่ารัก ><~

ส่วนตอนร้องเพลง...ลุงก็แร่ดไปตามเรื่องตามราวของมัน

เหมือนกับกลับไปร้องเพลงเมื่อก่อนแล้วจะแร่ดขึ้น - -*

เคนกับเทตจังใช้กีต้าร์กับเบสเหมือนเมื่อก่อนด้วย

เคนใช้กีต้าร์สีฟ้าที่ปลายของคอกีต้าร์ตัด(เหมือนที่ใช้ใน Tour Touch of DUNE และ MV Dune)

เทตจังใช้เบสที่รูปร่างหักๆ(อธิบายไม่ถูก - -*)...แต่เมะชอบเบสอันนี้ของเทตจังมากๆ >w<

หลัง(หรือก่อนวะ - -*)เพลง Jiyuu e no Shoutai

เหมือนลุงจะเรียกยุกกี้ให้มาพูดอะไรบางอย่าง ก่อนลุงส่งไมค์ให้ยุกกี้มีการเอาไมค์ไปเช็ดกับเสื้อก่อนส่งให้...สงสัยไมค์จะเต็มไปด้วยน้ำลายลุง - -*

ยุกกี้โค้งรับอย่างสุภาพ(น่าร๊ากกกก~~~) แล้วลุงก็โค้งตอบยิ้ม(น่าร๊ากกกกก...ที่สุด) พอพูดจบตอนจะส่งไมค์คืนยุกกี้ก็โค้งให้ลุงอีกรอบ...มารยาทดีมั่กๆ - -*

Killing Me

จิงๆคงได้ดูกันตั้งแต่จากใน WOWOW แล้ว...แต่ก็ยังอยากพูดอีก *-*

ลุงมุดขาเคนค่ะ >w<~

อยู่ดีๆก็มุดเข้าไปใต้ขาเคน...แล้วก็พลิกตัวนอนหงายมองหน้าเคน

ก่อนที่เคนจะวิ่งหนีหายไป...ด้วยความกลัวหรือสาเหตุอื่นก็ไม่รุเหมือนกัน - -*

READY STEADY GO

เทตจังเดินตาม Smile-kun(คนในชุดสูทแล้วสวมกล่องSmileที่หัว)พร้อมกับโยกไปโยกมา...ปร้าน่ารัก *--------------*

แล้วเพิ่งสังเกตว่าเหล่า Smlie-kun ผุดขึ้นมาจากพื้นเวที - -*

Link

อันนี้ก็คงเห็นใน WOWOW แล้ว...แต่ชอบก็เลยจะพูดอีก *-*

เพลงขึ้นพร้อมกับตุ๊กตา Ciel-kun ขนาดใหญ่ที่ค่อยถูกสูบลมจนป่องขึ้น...รู้สึกว่า Ciel-kun สูบลมดูน่ารักกว่าปกติ คงเพราะมันกลมๆกว่าปกติล่ะมั้ง >w<~*

ลุงกะปร้าแอบมียิ้มให้กันเล็กน้อย...น่ารักเป็นที่สุด

สายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นของลุงกะปร้า...นึกว่าจะไม่มีเซอร์วิสซะแล้ว

กี๊ซซซซซซซซซซซ~~~~~~~~~~

ช่วงที่มีคำถามของยุกกี้กับปร้านี่ไม่ค่อยแน่ใจว่าให้ทำอะไร

แต่ของเคนให้พูดเร็ว(เหมือนกับพูดคำว่า เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด ในภาษาไทยอ่ะ)

ซึ่งเคนพูดผิดหมดเลย - -*

พี่ที่ไปดูไลฟ์มาบอกว่า คนดูทำมือเป็นเครื่องหมาย X กันหมดเพื่อบอกว่าผิดแล้วๆ

ตอนที่เคนพูดลุงที่ลงไปนอนราบกับพื้นหลังลำโพงก็นอนหัวเราะ...ลุงแอบอู้นี่ -3-

ส่วนของไฮด์ ให้เต้นเบรคแดนซ์ ลุงเขินเล็กน้อยก่อนจะยอมเต้นในดูนิดนึง...น่ารักอีกแล้ว >w<~*

Happy Birthday KEN

ลุงร้องเพลง Happy Birthday ให้เคนจัง...ขนาดแค่เพลง HBD ลุงยังเสียงดีเลยงิ *-*

ตอนนั้นเคนจังคงทั้งเขินทั้งซึ้งเลยล่ะ

แล้วสตาฟก็เข็นเค้กรูปกีต้าสีแดงออกมา พร้อมกับ Ciel-kun ที่เดินหลั่นล้าออกมา

พอเป่าเทียนแล้วเคนจังก็แอบงับเค้กพร้อมกับชูนิ้วโป้ง *-*b

Niji

เพลงสุดท้าย...ความรู้สึก แม้ว่าจะดูจากใน DVD แต่ก็รู้สึกว่าไม่อยากให้เพลงนี้เป็นเพลงสุดท้าย ไม่อยากให้ไลฟ์นี้จบลง

ช่วงกลางเพลงปีกจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาเหมือนกับทุกๆครั้ง พร้อมกับสายรุ้งที่ทอดตัวอยู่ด้านหลัง

เนื้อหาของเพลงที่เกี่ยวกับการรอคอยราวกับจะบอกถึงความรู้สึกที่ต้องรอคอยพวกเขาจนกว่าจะได้พบกันใหม่อีกครั้ง

เมื่อจบเพลงไฮด์โค้งตัวลงเพื่อขอบคุณแฟนๆก่อนที่เทตจังจะเอากล้วยออกมาแจกเหมือนอย่างเคย

และภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง...สายรุ้ง

...ไม่อยากให้ไลฟ์นี้จบลงเลย...

เพลงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่เมะดู Pieces ใน Grand Cross เลย

ตอนที่ดู Pieces ก็รู้สึกว่าไม่อยากให้ GC จบลงเลย

รู้สึกถึงขนาดอยากร้องไห้ตอนที่เห็นพลุถูกจุดขึ้น TwT

ถึงตอนสำคัญ...

BONUS

Pieces

เพลงนี้มี MV เปิดไปพร้อมๆกับเพลงที่ลุงร้อง...ลุงๆเล่นเพลงนี้ไปพอดีกับ MV เลย(เก่งคะ >w<~)

แล้วแสงสีขาวที่ส่องลงมายังเวทีก็ให้ความรู้สึกดีมากๆ

Shout at the Devil

มันส์มากค่ะ...เป็นเพลงที่เล่นไม่ว่าจะเล่นในไลฟ์ไหนก็มันส์

มีลูกไฟเล็กๆขึ้นมาจากเวที...ร้อนแรงสมกับเป็นเพลงนี้จริงๆคะ

อ่อๆ มีลุงแอบเลียไมค์ด้วย >[]<~~~

I’m in Pain

เป็นเพลงที่เมะรอคอย TwT

เคยฟังเพลงนี้ในไลฟ์เมื่อปี 1991 แล้วครั้งนึง...แต่ไฟล์อันนั้นไม่ชัดเอาซะมากๆ เสียงก็ไม่ดี

ครั้งนี้เลยเหมือนเป็นครั้งแรกที่ได้ฟังเพลงนี้จริงๆ

เพลงนี้ให้ความรู้สึก Pain จริงๆ...ชอบมากๆตอนที่ดนตรีลดความแรงลง แล้วไฮด์ลากเสียงออดอ้อนเหมือนกำลังทรมาน >[]<~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Happy Birthday YUKKIE

ลุงร้องเพลง Happy Birthday ให้ยุกกี้...ดูพี่กี้เขินเอาซะมากๆ

ทั้งเกาหัว...แล้วก็แอบปาดน้ำตา...แถมมีการพยายามโยนการฉลองวันเกิดไปให้เคน

แต่ทั้งเคนทั้งเทตจังก็ชี้กลับไปที่ยุกกี้ ประมาณว่า “ของนายนั่นแหละ”

แอร๊ยส์~ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แล้ว Ciel-kun ก็เข็นเค้กรูปกระเดื่องออกมา(กระเดื่องคือไอ่กลองอันใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่พื้น)

ยุกกี้เป่าเทียนก่อนจะเอานิ้วจิ้มครีมขึ้นมากิน

สตาฟเข็นเค้กออกไปโดยมีสายตาของลุงมองตามไปติดๆ แล้วลุงก็พูดว่า “Sugoi desu yo”

อะไรสุดยอดคะลุง...นั่นมันเค้กของพี่กรี้นะ - -*

แล้ว intro เพลง Hitomi no Juunin ก็ดังขึ้นมา...

สุดท้ายเพลง...

BYE BYE

เป็นเพลงในอัลบั้มใหม่...

แต่ที่ลุงๆมันใส่มาใน DVD...ทำเลียนแบบ YouTube แต่เปลี่ยนเป็น L’ArTurn

คือเหมือนกำลังดูไฟล์เพลง BYE BYE จากไลฟ์ในยูทูบ

ไฟล์ก็เล็ก เสียงก็ไม่ชัด แถมไม่จบเพลงอีกตะหาก

ลุงใจร้ายยยยยยยย...ยยยยยยย...ยยยยยยยย~~~~~

รักลุงได้อีก >w<~*

Takarai Okame

PS. ตะกี้ก่อนโพส...ไปดู MV Dune แล้วต่อด้วย Metropolis ใน 15^th Live…ความแร่ดของลุงมันไม่ได้ลดน้อยลงเลยนี่นา(กรี๊ดดังๆให้ลุงอีกหนึ่งครั้งถ้วน) >[]<~~~~~~

PS.2 ใครก็ได้ทำให้เมะรักลุงน้อยลงที T[]T

Angel Sanctuary หรือ ศึกวิหารณ์เทพเจ้า ที่สยามเอามาพิมพ์ใหม่...จบแล้ววววววววว~~~~

จิงๆเล่มจบมันออกมาตั้งนานแล้ว...แต่เพิ่งว่างมาเขียนลงบล๊อควันนี้

ตอนแรกแอบเตรียมใจไว้เยอะเหมือนกันว่าตอนจบของเรื่องนี้ก็คงโหดร้ายไม่ต่างจากเรื่องอื่นของ อ.คาโอริ

(โดยเฉพาะโรเชลสุดที่รักของไอ่เมะนี่คงต้องตายแน่ๆ TwT)

แต่พอได้อ่านแล้ว...ดีกว่าที่คิดมากมาย (ที่สำคัญทั่นโรเชลไม่ตาย)

ไอ่เมะถึงกับน้ำตาไหลพรากๆตอนอ่าน...

สาเหตุแรก...ซึ้งใจกับความรักของคาร์ตันที่มีต่อโรเชล และโรเชลที่ดูเหมือนไม่เคยไว้ใจใครกลับรักคาร์ตันได้มากถึงขนาดนั้น

สาเหตุที่สอง...สงสารทั่นโรเชลมากมายในหลายๆสาเหตุ

สาเหตุสุดท้าย...ทำไมซาระไม่ตายวะ(จะให้ดีเซตซึนะควรตายด้วย) ---*---

จริงๆศึกวิหารฯมีตอนที่สะเทือนใจอยู่หลายตอน...แต่ด้วยความลำเอียงของเมะที่ความรักส่วนใหญ่เทไปให้ทั่นโรเชลและคาร์ตันจนหมด

ดังนั้นบล๊อคคราวนี้จะพูดถึงแต่คู่นี้ เหอๆๆ(หัวเราะหื่น)

--------------------------------------------------------------------

*ตรงนี้จะพูดถึงเนื้องเรื่องคร่าวๆเฉพาะ part ของโรเชลกับคาร์ตัน...อ่านหรือไม่อ่านก็ได้งิ...เพราะมันยาวววว...ไปอ่านแต่ตัวหนาก็ได้*

เริ่มตั้งแต่ต้นเรื่องที่โรเชลถูกอเล็กเซลพี่สาวฝาแฝดสะกดไว้ใต้โตเกียว...

คาร์ตันยอมผิดกฏเพื่อช่วยโรเชล และสังเวยชีวิตมนุษย์มากมายเพื่อช่วยปลดปล่อยโรเชล

ตอนที่ยังอยู่บนโลก...เพื่อปลุกพี่สาวฝาแฝดของตัวเองที่เกิดใหม่ในร่างของเซตซึนะ...

โรเชลจึงพยายามหาทางฆ่าซาระคนรักและน้องสาวของเซสซึนะ...

โดยมีคิริเอะนักเรียนเตรียมของสวรรค์คอยช่วยเหลืออย่างซื่อสัตย์เพราะความรักที่มีต่อโรเชล

แต่มีครั้งนึงที่คิริเอะทำงานผิดพลาด...เธอกลัวที่สุดว่าท่านโรเชลจะเกลียดเธอ...

เพราะตอนที่เป็นนักเรียนเตรียมทุกคนต่างรังเกียจเพราะเธอเก่งกว่าคนอื่น มีแต่ท่านโรเชลที่เข้าใจ

คิริเอะจึงคิดจะไปฆ่าซาระด้วยตัวเองโดยไม่ฟังคำทัดทานของคาร์ตัน...

เพราะคาร์ตันเองรู้ว่าโรเชลไม่เคยรักใครนอกจากพี่สาวฝาแฝดของตัวเอง และคิริเอะกำลังถูกหลอกใช้

คิริเอะหาว่าคาร์ตันอิจฉาที่ท่านโรเชลจะรักเธอมากกว่า...ตอนนั้นคาร์ตันจึงเปิดเผยว่าจริงแล้วตัวเองเป็นลูกของท่านโรเชล

ปัจจุบันคาร์ตันเป็นเทพชั้นเครูบิมซึ่งเป็นเทพชั้นสูง แต่เดิมทีเขาเป็นกรีเกิลเทพชั้นที่ต่ำที่สุดที่ไม่มีแม้แต่ร่าง

โรเชลที่เข้าใจความเจ็บปวดของกรีเกิลที่ตายไปตนแล้วตนเล่าจึงมอบร่างให้...กลายเป็นเด็กเพศชาย และตั้งชื่อให้ว่าคาร์ตัน

คาร์ตันพยายามเรียนและทำความดีอย่างหนักเพื่อให้ตนเองได้เป็นเทพชั้นสูงและได้ไปหาท่านโรเชลที่หอเอเทมานอฟ

จนในที่สุดความพยายามก็สำฤทธิ์ผล...เขาได้พบโรเชลอีกครั้ง พยายามวิ่งเข้าไปหา แต่โรเชลกลับจำไม่ได้แล้วเรียกเขาไปลงโทษเพราะทำกิริยาไม่ดีกับเทพชั้นสูง

แต่เมื่อเข้าไปในห้อง โรเชลกลับหอมแก้มคาร์ตัน...แล้วบอกว่าเมื่อครู่ดีใจที่เห็นคาร์ตัน แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเดี๋ยวเรื่องจะแตก

คาร์ตันบอกว่าตอนนั้นโรเชลอายุเหมือนประมาณ 25-26 ปี...แต่ปัจจุบันกลับเหมือนเพียง 17-18 ปีเท่านั้น

แต่เมื่อได้ฟัง...คิริเอะก็ยังดึงดันที่จะไปฆ่าซาระ

คิริเอะฆ่าซาระสำเร็จ...คลื่นพลังที่ปล่อยออกมาจากตัวเซตซึนะที่กำลังเสียใจและบ้าคลั่งตรงเข้าทำร้ายเธอ คาร์ตันเข้าช่วยจนบาดเจ็บสาหัส(ร่างหายไปครึ่งนึง)แต่ก็ไม่สำเร็จ

โรเชลช่วยคาร์ตันที่บาดเจ็บสาหัสไป และโกรธคาร์ตันที่ไปช่วยคิริเอะทั้งที่รู้ว่าเทพอินทรีย์หรืออเล็กเซลในร่างเซตซึนะจะตื่นขึ้นมาแล้ว...

แต่คาร์ตันบอกว่าที่ตนเองช่วยคิริเอะเพราะคิริเอะทำให้ตัวเองคิดถึงตัวเองสมัยก่อนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของท่านโรเชล

โรเชลให้โอกาสคาร์ตันอีกครั้งโดยให้กินแคปซูลที่คาร์ตันเคยปฏิเสธไปแล้วครั้งนึงเพื่อให้มีชีวิตรอด

คาร์ตันรู้ดีว่าถ้ากินเข้าไปแล้วสามัญสำนึกที่เป็นตัวเองจะค่อยๆหายไปจนกลายเป็นเหมือนหุ่นเชิดที่ขัดคำสั่งโรเชลไม่ได้

คาร์ตันบอกลาโรเชล “มันช่างขมขื่นที่ต้องจากท่านไป”…”หากคาร์ตันคนนี้ตายไป ท่านก็เท่ากับสูญเสียชายผู้จงรักภักดีอย่างแท้จริงไป”

โรเชลป้อนแคปซูลให้คาร์ตัน...ร่างของคาร์ตันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่กลับไม่ยอมตื่นขึ้น

“เพราะต่อต้านผม เจ้าถึงต้องตายไปแบบนี้…ทิ้งผมไว้คนเดียว...ผมไม่มีวันอภัยให้เจ้าแน่” โรเชลพูดทั้งน้ำตา...

หลังจากนั้น ร่างของคาร์ตันก็เปลี่ยนไปกลายเป็นเพียงสายไฟระโยงระยางและก้อนเนื้อ

โรเชลที่กลับไปยังสวรรค์นำโลงศพที่บรรจุร่างของคาร์ตันกลับไปด้วย พร้อมทั้งหาเด็กๆมาให้กินเพื่อประทังชีวิต

จนกระทั่งมีเด็กชื่อเทียร่าซึ่งไม่กลัวคาร์ตันเหมือนกับคนอื่นๆ เพราะตัวเองก็เหมือนกับคาร์ตันที่เคยโดนคนอื่นเรียกว่าปิศาจ

เทียร่าเข้าใจจคาร์ตันว่าอยากปกป้องคนที่รักแต่ในจิตใจก็ยังคำนึงถึงคุณธรรม แต่ร่างกายเท่านั้นที่หิวกระหายจนควบคุมไม่ได้...

และคาร์ตันเองก็คงอยากย้อนเวลากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน

คาร์ตันตัดสินใจจะจากไปพร้อมกับเทียร่าเพื่อหาแสงสว่าง

โรเชลโกรธที่เทียร่าจะพาคาร์ตันไป จึงทำร้ายเทียร่าแต่คาร์ตันเอาตัวเองปกป้องไว้...ด้วยโทสะโรเชลจึงเอ่ยปากไล่คาร์ตัน

เทียร่ารู้ว่าโรเชลไม่ได้คิดอย่างที่พูด...ทั้งที่โรเชลงดงามและมีพลังมหาศาลแต่กลับอ่านใจยากเหลือเกิน

พอดีกับโดนิเอลและกลุ่มเทพที่เซวอฟทาท่าร์ส่งให้มาฆ่าโรเชลมาถึงพอดี

พวกนั้นเข้าไปยังห้องที่เก็บโลงศพและฆ่าเทียร่า...ด้วยความโกรธคาร์ตันจึงฆ่าพวกนั้นเสีย

เทียร่าเองก็รู้ดีว่า...คาร์ตันเลือกโรเชลตั้งแต่แรกแล้ว

โรเชลเองก็ถูกอาวุธเชื้อโรคของโดนิเอลแทงเข้าที่ต้นแขน...

แต่เขาก็สามารถใช้เวทมนต์เวลาที่มีแต่เพียงอาดัมกาดามอนผู้สาปสูญเท่านั้นที่ใช้ได้ทำให้อาวุธนั้นหลุดออก....พร้อมทั้งขู่ว่าจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าที่ประชุมเทพ

โดนิเอลใช้ทีเผลอลอบโจมตีโรเชล แต่คาร์ตัน(ที่กลับร่างเดิมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้)มาช่วยรับอาวุธได้ทัน แล้วใช้อาวุธนั้นแทงโดนิเอลกลับ

คำถามแรกที่โรเชลถามคาร์ตันคือ...”ผมงดงามมั้ย”

“ครับ งามอย่างที่คิดไม่ถึง ความงดงามเจิดจรัสของท่านโรเชลไม่มีวันจืดจางไปด้วยกาลเวลา” คาร์ตันตอบ (ความ Y มีจิง - -*)

โรเชลตรงเข้ากอดคาร์ตัน “พูดต่อสิ...คำพูดของเจ้าเท่านั้นที่มีความหมาย ไม่มีใครแทนเจ้าได้ พูดอีกสิ...พูดให้กลบเสียงอื่นทั้งหมด...พูดซ้ำอีก”

หลังจากเหตุการณ์นั้น และอีกหลายๆเหตุการณ์(ซึ่งไม่ค่อยมีบทโรเชล - -;;)

เซวอฟทาท่าร์ถูกโค่นลงจากการเป็นผู้นำ และถูกเปิดเผยว่าแท้จริงแล้วเซวี(เซวอฟทาท่าร์)เป็นผู้หญิงและเป็นเทพที่เคยกระทำผิดจนถูกขับไล่ลงจากสวรรค์

โรเชลได้ขึ้นเป็นผู้นำสวรรค์แทน...พร้อมทั้งเริ่มเปิดศึกกับเหล่าปิศาจ

และได้ลูซิเฟอร์ราชาปิศาจมาเป็นลูกน้อง เพราะโรเชลเป็นผู้ครอบครองผลึกเลือดของลูซิเฟอร์

แต่ตอนนั้นร่างของโรเชลก็เริ่มเกิดการเสื่อมถอย...ทำให้เกิดรอยแผลปริแตกและร่างกายลีบเล็กลงเหมือนกับเด็ก

คาร์ตันไม่สามารถเข้าใกล้ท่านโรเชลได้อีกเพราะมีลูซิเฟอร์คอยกันไว้

และคาร์ตันเป็นคนเดียวที่รู้ว่าโรเชลที่อยู่ท่ามกลางที่ประชุมเป็นตัวปลอม...เมื่อจะเข้าไปก็ถูกทหารกันออกไป

โรเชลออกคำสั่งให้คาร์ตันไปทำงานที่อื่น...ก่อนจะสั่งไล่คาร์ตันออกในที่สุด

โรเชลตัวจริงรู้เรื่องทุกอย่างดี แต่ก็ไม่สามารถให้คาร์ตันใกล้ชิดตัวเองได้เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

โรเชลต้องไปบังลังก์สวรรค์ที่หอคอยเอเทมานอฟอันเป็นที่อยู่ของพระเจ้าเพื่อให้ร่างตัวเองกลับมางดงามเหมือน

เขาเดิมออกคำสั่งให้ลูซิเฟอร์ไปลักพาร่างของอเล็กเซลและใช้ชิ้นส่วนของเทพ 12 ราศีเพื่อไปเปิดประตูสวรรค์

--------------------------------------------------------------------

เล่มจบ...

คาร์ตันหาทางไปหอคอยเอเทมานอฟเพื่อปกป้องโรเชล

ซึ่งเซตซึนะก็ไปที่หอคอยเอเทมานอฟเพื่อตามหาซาระ พบพระเจ้า และอาดัมกาดามอนที่ใช้เวทมนต์เวลาหยุดการแตกสลายของโลกไว้

เซตซึนะพบคาร์ตันที่บาดเจ็บ...ทั้งที่เป็นศัตรูแต่ก็ยอมช่วยเหลือเพราะเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของอีกฝ่ายที่มีเรื่องสำคัญต้องทำให้ได้

(นี่เป็นตอนที่รู้สึกชอบเซตซึนะที่สุดแล้ว - -*)

โรเชลที่มาถึงบังลังก์ของพระเจ้า...ระลึกถึงความหลังตอนที่เกิดมา...

ตั้งแต่เกิดมาโรเชลก็สูญเสียการมองเห็นและการได้ยิน ไร้เรี่ยวที่จะลุกขึ้นจากเตียง

แต่เหล่าซิสเตอร์ที่ดูแลต่างก็เอ่ยชมว่าโรเชลนั้นเป็นเด็กน่ารักและงดงามยิ่งกว่าใครๆ

จนกระทั่งวันนึงที่โรเชลมองเห็นและลุกขึ้นมาได้...เขามองเห็นหน้าตัวเองที่อัปลักษณ์ที่สุด

เหล่าซิสเตอร์ที่มองเห็นเขาเรียกเขาว่า ‘ผี’…โรเชลฆ่าซิสเตอร์ทั้งหมดและเดินทางไปหาอเล็กเซลที่สวนเอเดน...

ด้วยคิดว่าพี่สาวฝาแฝดอย่างไรก็คงต้องไม่รังเกียจไม่ว่าน้องชายจะอัปลักษณ์แค่ไหน

แต่อเล็กเซลกลับไม่ยอมพูดกับโรเชลซักคำ...โรเชลจึงขโมยเอาร่างกายของอเล็กเซลมาทีละชิ้นมาปลูกถ่ายให้กับร่างของตนเองจนงดงาม

(ร่างของเทพอินทรีย์อเล็กเซลแม้ว่าจะถูกตัดก็จะงอกออกมาใหม่ได้)

แต่นั่นเป็นการฝืนธรรมชาติจึงทำมห้ร่างของโรเชลค่อยๆเสื่อมลง

ทั้งที่พระเจ้ามอบความรักให้โรเชลมากมาย...แต่คนที่อยากให้รักมากที่สุดกลับไม่เคยหันมามองแม้แต่น้อย...เพียงเพราะว่าอัปลักษณ์งั้นหรือ

คาร์ตันปฏิเสธสิ่งที่โรเชลพูดพร้อมกับเดินขึ้นเข้าไปหาโรเชล...

ว่าถึงอย่างไรโรเชลก็งดงาม...ร่างอันศักดิ์สิทธิ์ตรึงหัวใจของคาร์ตันไว้ตั้งแต่แรกเห็น...ทุกครั้งที่เอ่ยว่าโรเชลงดงาม เป็นคำพูดที่ออกมาจากความรู้สึกจริงๆ

แสงสว่างที่เจิดจ้านั้นเป็นร่างที่แท้จริงของท่านโรเชล...และทุกครั้งที่ท่านโรเชลเจ็บปวดเขาได้ยินสิ่งที่โรเชลร่ำร้องอยู่ตลอด

คาร์ตันคิดว่าการที่โรเชลกระทำการที่โหดร้ายเพราะร่างที่ย้อนกลับไปยังวัยเด็กทำให้จิตใจเกิดความแปรปรวน

แต่ไม่ว่าอย่างไรคาร์ตันก็ยังคงภักดีเสมอ...แต่ไม่ว่าจะมอบความภักดีแค่ไหนหัวใจของโรเชลก็ยังปิดตาย...เพราะสิ่งเดียวที่ปรารถนาคืออเล็กเซลเท่านั้น

คาร์ตันค่อยเดินเข้าไปหาโรเชล...แต่โรเชลที่ถูกพระเจ้ารบกวนจิตใจจนแปรปรวนกลับยิ่งบ้าคลั่งและถอยหนี

ยิ่งเข้าไปใกล้ก็ยิ่งถูกทำร้าย...แต่คาร์ตันพูดว่า “ร่างกายของผมไม่มีความเจ็บปวดหรอก เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดของท่านโรเชล กลับไปสู่ที่ๆท่านอยากกลับเถอะครับ”

(คิดว่าที่ๆโรเชลอยากกลับไปคือสมัยก่อนที่ตัวเองได้อยู่กับคาร์ตัน)

แต่พระเจ้ากลับพูดถึงบาดแผลที่โรเชลถูกเรียกว่า ‘ผี’ ขึ้นมาจนบ้าคลั่ง...

...และฆ่าคาร์ตันด้วยมือของตัวเองในที่สุด...

เซสซึนะรู้สึกแค้นแทนคาร์ตัน และจะฆ่าพระเจ้าและโรเชลเพื่อคาร์ตันที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อโรเชลแต่กลับถูกฆ่า

โรเชลบินขึ้นไปหาร่างของอเล็กเซล พอดีกับที่ลูซิเฟอร์มาถึง

แท้จริงแล้วลูซิเฟอร์เป็นลูกของพระเจ้า...ผลึกเลือดนั้นเป็นของปลอมแต่ที่เขาเชื่อฟังโรเชลเพราะเพื่อมาฆ่าพระเจ้า

เมื่อพระเจ้าตายอาดัมกาดามอนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับบอกว่าจะปลดปล่อยโรเชล...

พอดีกับที่มิคาเอลและอุรเอลเข้ามาแล้วบอกให้ระวังอาดัมกาดามอน...มันเสียสติ

แต่ก็กลับไม่ทัน...อาดัมกาดามอนชิงหัวใจที่เป็นผลึกมาจากร่างของโรเชล

(จริงๆแล้วอาดัมกาดามอนไม่ใช่คนเลว ร่างจริงๆส่วนหัวถูกนำไปใช้หล่อเลี้ยงลูกๆของตน แต่ร่างที่ปรากฏนั้นเกิดจากคลื่นพลังของพระเจ้า)

โรเชลที่เหมือนตายไป...หลับฝันถึงตัวเองที่มีผู้คนรายล้อมมอบความจงรักภักดีให้ แต่ความภักดีนั้นเกิดขึ้นเพราะได้กินชิ้นส่วนที่ลงคำสาปไว้...นั่นก็ไม่ต่างจากการอยู่คนเดียวแม้จะมีพวกเขารายล้อม

(ตอนนั้นโรเชลเห็นคาร์ตันเดิยนเข้ามาถามว่า...ท่านร้องไห้อยู่หรือ ท่านโรเชล)

...มีเพียงคาร์ตันเท่านั้นที่มอบความจริงใจให้...แต่เขาฝันร้ายน่าสยดสยองว่าเขาเสียสติถึงกับฆ่าคาร์ตันด้วยมือของเขาเอง

แต่มันไม่มีทางเป็นจริงหรอก...ในเมื่อเขาส่งคาร์ตันไปไกลแสนไกลเพื่อปกป้องแล้วนี่...มิเช่นนั้นคาร์ตันคงไม่ยอมห่างกายของเขาเป็นแน่

โรเชลลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับมองเห็นใบหน้าของคาร์ตัน พลางคิดว่าดีจังที่เป็นเพียงความฝัน...แต่ใบหน้านั้นกลับเป็นเพียงหัวของคาร์ตันที่ไร้ร่าง

...เจ้าช่างมีความหมายเกินกว่าคำว่ารัก...นี่ข้าฆ่าเจ้าด้วยมืออันสกปรกนี้...

โรเชลกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง...คลื่นพลังทำร้ายทุกสิ่งตามที่อาดัมกาดามอนคาดไว้...ว่าเมื่อโรเชลฆ่าคนที่รักที่สุดด้วยมือตัวเองก็จะต้องเป็นเช่นนี้

เซสซึนะเห็นดังนั้นเพื่อช่วยทุกคนจึงอุ้มร่างของอเล็กเซลเข้าไปหาโรเชลเพื่อให้โรเชลฆ่าตัวเองแล้วอเล็กเซลตื่นขึ้น

อเล็กเซลตื่นขึ้นมาพร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้โรเชลได้ฟัง...ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของตัวเอง

ตั้งแต่เกิดมาโรเชลเป็นเพียงก้อนเนื้อที่มีสายระโยงระยางคอยประทังชีวิต...เพื่อช่วยโรเชลน้องชายของตน อเล็กเซลจึงตกลงกับพระเจ้าว่าจะห้ามเข้าใกล้ ห้ามแตะต้อง และห้ามแสดงว่าห่วงใยโรเชล

อเล็กเซลจึงหนีไปยังสวนอีเดนและถูกเหล่าซิสเตอร์วางยาให้กินผลปัญญาซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของร่างอาดัมกาดามอนอันเปรียบเหมือนมารดาให้เธอรู้สึกผิดบาปตลอดเวลา

โรเชลที่เข้าไปหาพร้อมกับข้อร้องให้ฆ่าตนเองเสียก่อนที่จะคลุ้มคลั่ง...แต่ด้วยคำสัญญาที่ให้ไว้กับพระเจ้าจึงได้แต่เมินเฉย

แต่ลูซิเฟอร์ที่บุกเข้ามาในสวนอีเดนปลดปล่อยอเล็กเซล...เหล่าปิศาจทำให้น้ำแข็งในหัวใจละลายลง นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่สามารถฆ่าโรเชลได้...ได้แต่ผนึกโรเชลไว้ใต้โตเกียว

โรเชลจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วอเล็กเซลรักตัวเองมากแค่ไหน

แต่ตอนนี้อเล็กเซลไม่คิดจะหนนีเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว...เธอกอดโรเชลพร้อมกับแทงเข้าไปที่ร่างของน้องชาย

“ให้ผมไปอยู่กับคาร์ตันนะ” โรเชลพูด...

ร่างของโรเชลค่อยกลับคืนสู่ร่างทารก...และกลับเข้าไปในท้องของอเล็กเซล...ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

โรเชลมอบปีกหกชั้นให้แก่เซตซึนะเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยปลดปล่อยตัวเอง

หลังจากนั้นเซสซึนะก็ไปจัดการกับอาดัมกาดามอนด้วยพลังที่โรเชลมอบให้...

ตอนที่สวรรค์กำลังถล่มและเซสซึนะหมดพลังแล้ว...ร่างของโรเชลและคาร์ตันก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับถามว่าอยากได้พลังอีกมั้ย

เซสซึนะบอกว่าไม่ต้องการ...ขอเพียงแค่พาซาระกลับไปยังโลกก็พอ โรเชลก็รับปาก...

ทุกอย่างจบลง...โลกไม่สลาย และเวลาก็เดินต่อไป

--------------------------------------------------------------------

จริงเมะเองก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าโรเชลตายหรือไม่ตาย...แต่ก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยก็เห็นโรเชลได้อยู่กับคาร์ตันตลอดไป

Part ของโรเชลกับคาร์ตันเป็นอะไรที่อ่านแล้วเรียกน้ำตาได้มากมายจริงๆ

โดยเฉพาะตอนที่โรเชลขอไปอยู่กับคาร์ตัน T___________T

ไม่นับเล่มจบ...ถ้าอ่านแบบไม่ตั้งใจนักจะรู้สึกว่าโรเชลเป็นคนเลวมากๆ...แต่ถ้าอ่านดีๆแล้วจะรู้สึกสงสารโรเชลเลยทีเดียว

เป็นอีกเรื่องที่แนะนำ...ถึงแม้ช่วงอ่านแรกจะอาจจะไม่ค่อยเข้าใจนัก

(เนื่องจากตัวละครก็เยอะ แถมชอบเขียนเรื่องกระโดดไปกระโดดมา - -*)

แต่เป็นเรื่องที่อ่านแล้วทำให้เฟดและประทับใจในทีเดียวกัน

ตั้งแต่อ่านมาเรื่องนี้เรียกน้ำตาได้มากสุดแล้วค่ะ

แต่สิ่งนึงที่ดูเหมือน อ.คาโอริ จะชอบทำมากๆในเรื่องนี้คือ...ให้คนที่รักฆ่ากัน หรือทำร้ายกันเอง

ทั้งเซวีตัดปีกเทพชั้นโทรน(จำชื่อมะได้อ่ะ - -*)คนที่ตัวเองรักที่สุด

อุริเอลสาปอเล็กเซล แต่ก็เสียใจจนต้องทำลายกล่องเสียงตัวเองเพื่อไม่ให้สาปใครได้อีก

คิระ(ร่างมนุษย์ของลูซิเฟอร์)ที่ต้องทำให้พ่อ(ที่เป็นมนุษย์)เกลียดตัวเอง...ทำไมอยากรู้ต้องอ่านเอง ถ้าอธิบายจะยาวมาก - -*

โรเชลที่ฆ่าคาร์ตัน...(ไอ่เมะเศร้าจายยยยมากๆ) T_________________T

ยิ่งเขียนยิ่งเพ้อ...และยิ่งยาว...ถ้างั้นจบเหอะ

เอาเป็นว่าสนใจก็ไปหามาอ่านก็แล้วกันนะงิ *-*

เลิฟๆทั่นโรเชลกะคาร์ตัน

Takarai Okame

PS. ใครอ่านๆดูแล้วอยากให้สปอยคู่ไหนอีกก็บอกมางิ...ยกเว้นซาระกะเซตซึนะ -*-

PS.2 หลังจากรู้ตอนจบของแฮรี่แล้ว...แอบรู้สึกว่าให้อารมณ์คล้ายศึกวิหารณ์มากมาย คือคนที่อยากให้ตาย(แฮรี่/ซาระม เซสซึนะ)กลับไม่ตาย คนที่ไม่อยากให้ตายดันพากันตายไปหมด - -* 

อีกสัปดาห์กว่าๆก็จะกลายเป็นนิสิตเต็มตัว...และเปิดเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว

ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว อย่างบอกไม่ถูก - -*

ไอ่ตื่นเต้นทุกคนก็คงเป็นกันอยู่แล้ว...แต่กลัวนี่สิ

เหมือนกับเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตเลยก็ว่าได้...

ชีวิตในมหาวิทยาลัยแตกต่างจากมัธยมโดยสิ้นเชิงจริงๆ

ต้องลงทะเบียนเรียนเอง...ทุกอย่างต้องทำเองทั้งหมด

และกิจกรรมเยอะ(มากกกก~กกกก~)

โดยปกติก็เปนคนไม่ชอบกิจกรรมอยู่แล้ว...แต่ถ้าไม่ไปร่วมก็กลัวว่าจะไม่มีเพื่อน

ยิ่งเราเป็นคนเดียวของโรงเรียนที่ติด ถาปัตย์ จุฬาฯ ปีนี้ด้วย...

ส่วนมากเค้าจะมากันเป็นกลุ่มๆ อย่างน้อยก็มีเพื่อนโรงเรียนเดียวกันซักคนสองคน...แต่เราต้องหาเพื่อนใหม่ทั้งหมด

เข้าไปครั้งแรกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว...ไม่รู้จักใครเลย

คนที่รู้จักก็เป็นรุ่นพี่...เขาเองก็ไม่ได้มาอยู่กับเราตลอด

รู้สึกว่าสนิทกับคนอื่นยากจริงๆ...(หรือหน้าตาเราไม่น่าคบวะ - -*)

และตอนนี้ยอมรับว่าเริ่มเหนื่อยกับกิจกรรมรับน้องแล้ว...

สนุกมากก็จริง...แต่กลับรู้สึกว่ามันเยอะเกินไป...มีกิจกรรมเกือบทุกวัน

บ้านเราอยู่ไกลจากมหาลัยค่อนข้างมาก...ทีแรกก็คิดว่าน่าจะไปกลับได้สบายๆเพราะมีคนรับส่ง

แต่กิจกรรมไม่ได้เลิกตรงเวลาทุกวัน...แล้วยิ่งตอนเปิดเทอมก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรอีกบ้าง...จนรู้สึกว่าการไปกลับมันลำบาก - -*

ตอนนี้เลยเริ่มคิดว่าอยากไปอยู่หอทั้งๆที่ไม่ชอบเลย(จริงๆ)

คิดอยู่ว่าถ้าไปอยู่หอคงต้องขนอุปกรณ์ยังชีพ(ลาร์ค)ไปให้หมด...ไม่งั้นคงอยู่ไม่ได้ TwT

Fight~!!!!!!!

Takarai Okame

PS. ใครอยู่คณะเดียวกะไอ่เมะเจอหน้ากอดคอ+ตบหัวได้เลย...อยากสนิทกะคนอื่นเร็วๆ

PS.II ชอบแยมโรล(น้องหมาในคณะ)อ่ะ >w<~~~~~

หลังจากเมื่อครั้งที่แล้วการจองตั๋ว Live Concert ของ L’Arc~en~Ciel ไม่ประสบความสำเร็จ

(สามารถกลับไปอ่านความลำบากของไอ่เมะได้ใน blog ช่วงวันวาเลนไทน์)

การจองตั๋วก่อนโดยสิทธิ์พิเศษของสมาชิก LE-CIEL อันเป็นความหวังแรกที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้สุดๆแล้ว...แต่แล้วก็ไม่ได้ (มันต้องเป็นคำสาป Mandragora ของตัวฮิแน่ๆเรย >[]<~~)

[Mandragora มันเอาไว้ทำยาเสน่ห์ไม่ใช่รึมิง -*-]

ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าที่นั่งมันน้อย แต่คนมันเยอะ

ทุกคนย่อมอยากเห็นลุงๆตัวเป็นๆให้ใกล้ที่สุด...ไลฟ์นี้ฮอลล์ที่เล่นไม่ใหญ่มากเท่าทุกทีที่เคยเล่น ที่นั่งมันก็เลยน้อยไปด้วย

แล้วเมื่อวาน วันที่ 22 เมษา 2007

เป็นการเปิดจองทั่วไป โดยให้คนในญี่ปุ่น(เท่านั้น)โทรไปจองตามหมายเลขโทรศัพท์ที่เขาแจ้งไว้

ซึ่งคราวนี้โอกาสมันยากกว่าคราวที่แล้วอีก T______T

คนนับแสนๆคนแย่งกันโทรจอง...ตามสถิติแล้วมันจะหมดตั้งแต่ 2-3 นาทีแรก

แต่ก็ยังมีความหวังอันริบหรี่ - -*

แต่แล้ว...อายะจังก็โทรมาบอกว่า ไม่ได้เลยซักใบ

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~~~~~~

ทางเลือกสุดท้ายที่เหลือคือ...AUCTION...

ซึ่งราคามันจะขึ้น ขึ้น ขึ้น และขึ้นกันอย่างโหดร้ายทารุณเป็นที่สุด...แถมคนปล่อยน้อยอีกต่างหาก

ขณะนี้ราคาบัตรที่ Hikone วันที่ 7 เดือน 7 ที่ไอ่เมะอยากไปมากที่สุด ที่นั่ง A (ชั้นล่างติดเวที) ราคาจาก 12000 ขึ้นเป็น 51000 แล้วค่ะ TwT

(ราคานี้ตั๋ว 2 ใบ...คิดเปนเงินไทยเอา 0.3 คูณ)

เลยคิดว่าเอาข้างบนก็ได้วะ ไกลหน่อยแต่ราคายังไม่พุ่ง...ยังไงก็เห็นตัวฮิ(Hyde)เหมือนกัน ฮอลล์มันไม่ค่อยใหญ่นี่นา

ส่วนที่ Kyoto ค่อยยังชั่วหน่อย...เห็นว่าราคายังขึ้นไม่สูงมาก

น่าจะหาได้ในราคาไม่แพงมากนัก

ขอให้มันเป็นจริงตามนั้นที่เทอด~…สาธุ๊ -/\-

ถ้าได้มาในราคาไม่แพงมาก...จะจุดธูป 666 ดอกแก้บนเลย (กุว่าเมิงเมาธูปตายก่อนได้ไปดูไลฟ์แน่ๆไอ่เมะ - -* /พี่หวาน)

และอีกวิธีที่คิดว่าน่าจะมีโอกาสน้อยนิด TwT

คือ...ฝากให้อายะจังไปหาซื้อตั๋วไลฟ์ที่ Shibuya หรือ Harajuku

มันจะมีพวกร้านขายพวกตั๋วไลฟ์อยู่...แต่มันจะมีบัตรที่คนตบตีแย่งชิงกันขนาดนี้มั้ย - -*

ถึงแม้ทั่นปร้าแอนจะเคยหาซื้อตั๋วไลฟ์ของเฮีย J กะ Sugizo ได้จากร้านที่ Shibuya ก็เถอะ

ทำไมพวกแกรต้องดังขนาดนี้ด้วยฟระ -*-

รู้มั้ยมันลำบากขนาดไหนที่ต้องหาตั๋วไลฟ์ที่มันเป็นโครต ‘แรร์’ ไอเทม(สำหรับคนที่มีงบจำกัด)ขนาดนี้

ทำไมไอ่เมะไม่เกิดเป็นคนญี่ปุ่นในรู้แล้วรู้แร่ดไปเลยฟระ (สติเริ่มหลุด - -*)

แต่จะให้พูดจิงๆ พอเพลงลาร์คไม่ติดอันดับ 1 ของ Origon Chart ไอ่เมะก็โวยวาย - -*

แต่ร้อยทั้งร้อยมันจะติดอ่ะนะ =[]=

(Laruku: ตกลงอยากให้พวกกุดัง หรือไม่ดังกันแน่วะ -*-)

ที่แน่ๆ ถ้าจ่ายค่าตั๋วไลฟ์เรียบร้อยแล้ว...ไอ่เมะจะสมัครสมาชิก LE-CIEL

ทุกอย่างส่งไปบ้านอายะจัง กร๊าก~

(Doomo Arigato Gozaimasu ne~ Aya-chan *-*)

ทำยังไงชั้นถึงจะเกลียดพวกแกรได้ห๊าาาาาา~!!!!!!!!!!

ลุงบร้า...ลุงบร้า...ลุงบร้า...ลุงบร้า...ลุงบร้า...ลุงบร้า...แต่เค้สก็ยังรักลุงน๊า~ >w<~~~~~

ถ้าได้ตั๋วติดเวทีจะกระโดดงับคอลุงเป็นคนแรกเลย *เทตจังโดดถีบข้อหาลวนลามนักร้องนำ*

โหมด...สติหลุดไปแล้วจริงๆ(ไม่เกี่ยวกับอาถรรพ์ตัวฮิหรือ Mandragora แต่ประการใด) - -*

Takarai Okame

PS. ใครอ่านบล๊อคครั้งนี้แล้วขำ...ไม่ได้ว่าอะไร แต่ไอ่เมะจะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดอยู่แล้วเนี่ย T__________T

PS. II ต่อจากนี้ไปจะตั้งใจเรียนภาษาญี่ปุ่นแล้วคร่า~ อย่างน้อยเอาแค่พูดได้ก็ยังดี...จะไปต่อคอร์สภายใจเดือนสองเดือนนี้ล่ะ >w<~